Kastylię przemierzyliśmy wzdłuż i wszerz, pokonując dokładnie tysiąc kilometrów. Odwiedziliśmy sześć bodeg, pięć zabytkowych miast, spróbowaliśmy około siedemdziesięciu win, zjedliśmy ponad dwadzieścia pięć kilogramów jagnięciny. A wszystko to w sześć dni…

 

Znów podbiliśmy Kastylię. I nie idzie o to, że po raz kolejny daliśmy się zwieść historii i jak szwoleżerowie „pod prąd wąwozem, w twarz ognistym wiatrom” rozbijaliśmy „grudki zaschniętej gliny Somosierry”. Eksploracja regionu rozpoczęła się w Toro, by po sześciu dniach wrażeń zakończyć się uroczystą kolacją w Candido, u podnóża antycznych akweduktów rzymskich w Segowii.

Pierwsze wino w Pana życiu?
O! To będzie wino mojego ojca robione na strychu. Pamiętam wielkie baniaki ze szklanymi przelotkami. Czerwone. Porzeczki i winogrona, które rosły wokół domu. Owoce nie za bardzo nadawały się do jedzenia, ale wino z tego było fajne. Poza tym bardzo mi imponowało, że to tata zrobił. No i naturalnie nie miałem wtedy skończonych osiemnastu lat, co dodatkowo podnosiło smak i atrakcyjność tego alkoholu.

Ale takie prawdziwe wino?
W Bułgarii. Moja mama jest Bułgarką. Często z nią tam jeździłem i piłem pierwsze wina. W rodzinie mamy wino zawsze stało na stole, najczęściej czerwone. To były jeszcze czasy, kiedy w Polsce na półkach była głównie Sophia. Tam na miejscu wino było zdecydowanie lepsze.

Region Roussillon jest jednym z najstarszych obszarów uprawy winnej latorośli we Francji. Pierwsze plantacje (także oliwek) zakładali Grecy osiedlający się tutaj około 600 r. p.Ch. Pomimo dowodów na istnienie upraw winorośli w czasach greckich nie jest potwierdzone, czy ówcześni Gallowie znali sztukę produkowania wina, i większość badaczy skłania się ku twierdzeniu, że sztukę tę opanowali oni dopiero w czasach Rzymian, kiedy rejony te stanowiły rzymską prowincję Septimanię.